Możliwość realizowania kariery zawodowej jest drugim głów­nym typem wynagrodzenia. Przez karierę rozumie się tu drogę ku (pojętej indywidualnie) profesjonalnej doskonałości i osiągnięcie satysfakcji w życiu zawodowym. Jednak każdy człowiek, będący unikalną przecież jednostką, co innego rozumie przez karierę i co innego oznacza dlań urzeczywistnienie samego siebie. Dlatego możliwość realizacji kariery, która jest bardzo efektywnym typem wynagrodzenia, powinna być w miarę możliwości dostosowana do indywidualnych potrzeb pracownika zainteresowanego karierą. W przeciwnym razie wynagrodzenie straci moc motywacyjną. Wyróżniamy pięć głównych typów kariery profesjonalnej: —     menedżerską, —     specjalisty, —     opartą na przedsiębiorczości, —     opartą na autonomii. Kariera menedżerska polega na awansowaniu pracownika w górę hierarchii, rozszerzeniu zakresu jego odpowiedzialności, władzy, powierzeniu zespołu pracowników. Celem zawodowym takie­go pracownika może być zdobycie wysokiej pozycji społecznej i związanego z nią prestiżu. Kariera specjalisty polega na rozwoju kwalifikacji pracownika w dziedzinie, która go szczególnie interesuje, w której jest szczególnie uzdolniony. Pracownik dąży [czytaj dalej]

Jeśli niedobór jest niewielki i przejściowy, to wystarczy za­planować pracę w nadgodzinach. Jeśli stwierdzimy niedobór pracow­ników wykwalifikowanych, to możemy zaplanować program kształ­cenia pracowników połączony z systemem wynagradzania premiują­cym zdobywanie wykształcenia. Gdy niedobór jest znaczny, możemy przygotować akcję rekrutacyjną. Planujemy kryteria oceny kandyda­tów zgodnie z przyjętymi celami strategicznymi. W ten sposób unikniemy przykrej sytuacji „łapanki”, nagłego naboru często przy­padkowych pracowników. Staramy się ponadto utrzymać pracowników już zatrudnio­nych. Planujemy taki system wynagrodzeń, który będzie przez nich postrzegany jako atrakcyjny (aczkolwiek nie nadmiernie kosztowny dla organizacji), dbamy o to, by zapewnić im możliwość zrobie­nia kariery zawodowej (by z tego powodu nie musieli zmieniać pracodawcy). Porównawszy wielkość i charakter popytu z wielkością i chara­kterem podaży siły roboczej, planuje się odpowiedni dobór różnych programów rekrutacji i selekcji, oceny, wynagradzania i rozwoju. Plan jest więc podstawą podejmowania decyzji dotyczących systemu personalnego, wzajemnego doboru poszczególnych jego elementów oraz kształtu samych elementów. Kolejne rozdziały [czytaj dalej]